"...اگر عمری باشه و این صندلی برای دفاع از حق و حقانیت وجود داشته باشه هفته دیگه در

خدمتتون خواهیم بود..."

جمله بالا آخرین جمله عادل فردوسی پور در برنامه دیشب نود بود.در شبی که برای اولین بار

 پس از ۱۰ سال عادل حرف نزد، تماس تلفنی برقرار نکرد، از عصبانیت نزدیک بود منفجر شود،

 مسابقه اس ام اس دچار اخلال مخابراتی شد، و "مصلحت دیده نشد" او کلامی بگوید. همه چیز

به سال گذسته باز می گشت. گفت و گوی جنجالی فردوسی پور با صفایی فراهانی و پرده

برداری از پشت پرده های کمیته انتقالی فدراسیون فوتبال و سازمان تربیت بدنی. قضیه ای که

در آن با دستور رئیس جمهور، علی آبادی از نامزدی فدراسیون کناره گرفت، ایران از تعلیق فیفا

خارج شد و عادل با دعوت از دو طرف درگیری برنامه ای تدارک دیده بود که با نیامدن مسئولین

سازمان جنگ یک طرفه را فراهانی برد. اما در آن برنامه یک نفر تحقیر شد: "آخوندی" سخنگوی

سازمان تربیت بدنی و او هم عقده در دل جمع نمود و در برنامه هفته گذشته نود عقده های

خود و مجموعه و مافوق هایش را بر سر نود و عادل خراب کرد.در پی تغییر مدیر عامل باشگاه

پرسپولیس و حوادث دیگر و مجادله فردوسی پور با عزیز محمدی رئیس سازمان لیگ همه چیز

به تیرگی گرایید و فردوسی پور دیشب عصبانی بود. برای اولین بار در طول ده سال گذشته او از

ابتدا تا انتها اعتراض کرد. سکوت کرد و از اینکه اجازه حرف زدن ندارد بغض نمود. و سیستم مخابراتی

هم دلیلی شد تا همراهان ۱۴۰۰۰۰۰ نفری اس ام اس های نود دیشب با او نباشند و او این را چنین

ابراز کرد: "امیدوارم این اشکال تصادفی نباشد..."

دیشب همراه تنهای تمامی شبهای این سال های تلویزیون، "عادل فردوسی پور" غمگین و عصبی

بود و تمامی یاران نود که به اندازه یک کشور "نود" و "عادلش" را دوست دارند غمگین و عصبانی بودند.

بیایید یک لحظه چشمانمان را ببندیم و تلویزیون را بدون "نود" تصور کنیم،همه چیز برایمان مشخص

می شود و ما هم بغض می کنیم نه این بار به خاطر فوتبال بلکه به خاطر...