وقتی در دوم خرداد ۷۶ رای دادن واجدین شرایط را می دیدم بسیار می سوختم که نمی توانم رای دهم.

شعار محرم آن سال (( درود بر سه سید فاطمی... )) بود و آن سید ریش سفید دوست داشتنی با رگه ـ

های قهوه ای محاسنش و شیوه ی حرف زدن پر شور شده بود رویای بچگی های ما.

خرداد ۷۶ گذشت و آن سید روحانی رای آورد. و امروز ۱۱ سال از آن روز می گذرد. جریانی که پس از خرداد

۷۶ عصر اصلاحات را رقم زد می توانست رنسانسی باشد پس از انقلاب بهمن ۵۷ اما گویا حکایت چیز

دیگری بود.

همه ی مطبوعات دوم خردادی آن روزها توقیف شد،آن رئیس جمهور ۴۰ میلیونی سکوت اختیار نمود،

و همان مرد زمانی که جان از تنش بیرون رفته بود اندکی دهان گشود و نکاتی را بازگو کرد که اگر هم

نمی گفت شاید اتفاقی نمی افتاد.او مصلحت را سیره ی خویش نمود و این همان چیزی بود که به کام

خیلی ها خوش نمی آمد.( و همین خلق از او به یادگار ماند...) 

هر چه که بود خرداد ۷۶ گذشته است و امروز رئیس جمهور ما محمود احمدی نژاد است و نزدیک به پایان

دور اول ریاست جمهوری اش. و تنها چیزی که در پس ۱۱ سال از ذهن ما خارج نخواهد شد قداست رایی

است که ۴۰ میلیون ایرانی در آن دو دوره به صندوق ریختند و آن مرد مهربان. و سیاست که خوبان را

نمی پذیرد. 

در سیاست ورزیدن باید شهریار بود و شهریار بودن خوب بودن نیست...

...........................................................................................................

...........................................................................................................

فتح خرمشهر:پایان مصیبت یا آغاز آن؟!

در شروع جنگ وقتی نیروی بعث عراق خرمشهر،این بندر پر رونق و ثروتمند ایران را تصرف کرد، در زمانی

 که مردان یا زنان را کشت یا با خود برد و بسیاری از ناموس ها که به باد رفت، خرمشهر به خونین شهر

 تبدیل گشت. اما سوم خرداد ۶۱ یادآور دلاوری مردانی است که جان خود را گذاشتند و این شهر را آزاد

نمودند. آزادی خرمشهر از دو منظر قابل بررسی است:

۱. آزادی این خطه در عملیات بیت المقدس، اوج بزرگی مردانی بود که اجازه ندادند گوشه ای از خاک این

مملکت در دست دشمن بماند. صدامی که قرار بود سه روز پس از شروع جنگ در تهران چای بخورد و

 مصاحبه کند مقهور قدرت کسانی شد که ذلت را نمی پذیرفتند.اما خرمشهر پس از آزادی خونین شهر

بود.و اکنون سالهاست که این شهر ویران شهر مانده است. آن بندر پر رفت و آمد و ثروتمند ایران (با آنکه

سالها از جنگ می گذرد) هنوز گرد آن مصیبت را بر پیشانی و گوشه گوشه ی خود به یادگار دارد. دگر از

آن بزرگی خبری نیست. که خرمشهر، خونین شهر گشت و اکنون ویران شهری است به اسم خرمشهر.

۲. آزادی خرمشهر مصادف بود با دو دستگی در ایران. عده ای خواهان پایان خنگ و گروهی مصر بر ادامه

 آن. امروز در نگاه به جریانات پس از آزادی، خیلی ها معتقدند جنگ باید در سال ۶۱ تمام می شد گر

 چه شرایط آن روز و ذکر این نکته که هنوز قسمت هایی از خاک ایران در دست عراق بود مسیر این واقعه

 را به سمت دیگری می برد.

هر چه که بود در سوم خرداد ۶۱ خرمشهر به ایران بازگشت.